Daha oğlum doğmadan başladım ayakkabı alışverişine hatta daha 20 haftalık bile olmadan… Hep bu mini mini ayakkabılarla adımlar attığı günleri hayal ettim. Bu ayakkabıları çıkarıp, o minicik köfte ayakları koklaya koklaya öptüğüm anları…

IMG_092015 aylıkken bağımsız yürüdü tontik ayaklar… Bir hafta içinde de koşmaya başladı. Siz hiç yüreğinizin avcunuzun içinde olduğunu hissettiniz mi? Yeni yürüyen bir yavru kuzunun annesi olarak tam 10 ay önce , yüreğim ellerimde peşinden koştum… Hala olduğu gibi…

IMG_0922Her bağımsız adımına hayran olarak ve her kafasını kaldırıp bana baktığında içim eriyerek, O’nunla yeniden yürümeyi öğrendim… Çevredeki her çukur, her taş, her tümsek benden soruldu…

IMG_0901Yürümek bir bebek için belki de devrim niteliğinde bir gelişme…. Tam 15 ay yürümeyi bekleyen oğlumun koşmaya başlaması tam bir duygu seliydi bende… Öyle tatlı öyle tontik tontik koşuyordu ki…

IMG_0905Yürümek yeni maceraları doğurdu… Neler neler öğrendim… Onun keşifleri benim keşiflerim oldu…Diz hizamda meğer görsel bir şenlik varmış marketlerde… Asansörün kapısı kapanıp tekrar açıldığında bambaşka bir yerde olmak, bir düğmeye basınca açılıp kapanan ışıklar, değişen renkler, görüntüler ne kadar heyecan vericiymiş… Attığım her adım ne kadar değerliymiş….

IMG_0904Bir rampayı inip-çıkmak, inip-çıkmak…Hiç yorulmadan, durmadan, sıkılmadan… Bir su birikintisinin içinde zıplamak, geri dönüp tekrar tekrar zıplamak… Ayağın ıslanmış, üşümüş düşünmeden keşfetmek… Annen “hadii üşüdün” dedikçe isyan edip gidip yeniden suya girmek…

IMG_0903Koltuğun, yatağın üstüne çıkmaya çalışmak totoyu kaldıramayıp düşmek ama pes etmeden yeniden yeniden denemek… Zıplamayı öğrenirken zıplıyorum sanıp yatağın üstünde yaylanmak, kendini popo üstü yatağın üstüne atmak ve bundan deli gibi zevk almak… Yeniden çocuk olmak ne güzelmiş…

IMG_0908Gökyüzünde her geçen uçak için heyecanlanıp, uçağı almak istercesine uzanmak, her geçen arabanın rengine, şekline, sesine hayran olmak, hem dokunmak isteyip, hem korkmak, herşeyi keşfetmek isteyip, herşeyden tedirgin olmak yeni yürüyen oğlanımın en belirgin özellikleriydi…

IMG_0909Hele çimlerde koşması, çiçekleri koklaması, çaktırmadan koparması sonra bana bakıp “ciccccciiiiiiii” demesi yok mu!!!

IMG_0914Şimdilerde ise kendi patiklerinden vazgeçti, benim ev terliklerime merak sardı. Ben onunkileri o benimkileri giyecekmiş… evin içinde düşe kalka gidiyoruz iki gecedir, maksat keşif süreci bölünmesin…

IMG_0911Arkasına bakmadan çılgınlar gibi koşuyor artık… sonra bir kuş, bir böcek, ilginç bir nesne görüp anidn duruyor ve arkasını dönüp hayretler içerisinde kalmış bir ses tonuyla “annnnnuuuuu” diyor:)) “Anne” derse herşey yolunda ama “annnuu” derse ilginç bir durumla karşı karşıya tontik ayaklar:))

IMG_0917Canım oğlum, hayata, öğrenmeye karşı bu heyecanını hiç kaybetmezsin umarım… Hep attığın adımlar kendine güvenli, kendinden emin ve sağlam olur… Neşe içinde, kahkalarla, mutlulukla attığın adımlarla dolu bir ömrün olur ve annen hep yüreği avuçlarında bu adımları izler umarım…

Paylaşmak İçin Tıklayın
Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on Google+Share on TumblrEmail this to someoneShare on LinkedIn